مدت زمان مطالعه ۶ دقیقه

سندروم تورت

سندروم تورت که اختلال تیک نیز شناخته می شود یک اختلال نورولوژیک است. این تیک ها می توانند ساده یا پیچیده، صوتی یا حرکتی باشند. در این مقاله به شرح کامل سندروم تورت، علائم و نحوه ی تشخیص و راه های درمان آن می پردازیم.

سندروم تورت یا تیک چیست :

این بیماری به انگلیسی  (Tourette Syndrome) یک اختلال نورولوژیک یا عصبی است که با حرکات یا صداهای تکراری، کلیشه ای، غیر ارادی که به نام تیک ها شناخته می شوند، بروز می کند

اولین بار این بیماری در سال ۱۸۸۵ در شاهزاده فرانسوی مشاهده شد و این اختلال به نام دکتر Georges Gilles de la Tourette، متخصص مغز و اعصاب فرانسوی نام گذاری شد.

علائم اولیه این بیماری معمولا در دوران کودکی دیده می شود(متوسط بین سنین ۳ تا ۹ سالگی).همچنین مردان حدود سه تا چهار برابر بیشتر از زنان مبتلا می شوند.

سندرم تورت ممکن است یک بیماری مزمن با علائمی در طول عمر باشد، اکثر افراد مبتلا به این بیماری علائم شان در ابتدای نوجوانی بدتر شده و در انتهای نوجوانی بهبود می یابند و باقی مانده علائم را تا بزرگسالی ادامه خواهند داد.

اختلال سندروم توره

علائم سندروم تورت :

برخی از رایج ترین تیک های ساده عبارتند از:

  • چشمک زدن و سایر حرکات چشم
  • حرکات صورت (شکلک)
  • بالا انداختن شانه
  • تکان دادن سر یا شانه
  • پاک کردن گلو، بالا کشیدن بینی، صدای غرش،خرناس کشیدن، درآوردن صدای شبیه به حیوانات

تیک های پیچیده متمایز و دارای الگوهای هماهنگ حرکات در چند گروه عضلانی هستند، این تیک ها عبارتند از :

  • شکلک چهره در ترکیب با چرخش سر و بالا انداختن شانه
  • شامل خراب کردن یا دست زدن به اشیاء،
  • لی لی کردن، پریدن، خم شدن، و یا پیچ و تاب خوردن

شاید ناراحت کننده ترین و ناتوان کننده‌ترین تیک ها، تیک های حرکتی باشند که این افراد به خود آسیب می رسانند مانند مشت زدن به چهره و یا تیک های صوتی از قبیل کوپرولیلیا(سخن گفتن از کلمات نامناسب و رکیک در فضای اجتماعی) یا اکولیلیا(تکرار کلمات یا عبارات دیگران)

تیک ها اغلب با هیجان یا اضطراب، تشدید می یابند و در آرامش و فعالیت های متمرکز بهتر هستند.

علت بروز تیک :

 تاکنون دلیلی خاص و مشخصی برای بروز این اختلال مشخص نشده است اما تحقیقات فعلی ناهنجاری های زیر را علت این بیماری می دانند:

  • اختلال در برخی مناطق مغز (از جمله عقده های قاعده ای، لوب های پیشانی و قشر مخ)
  • اختلال در مدارهایی که این مناطق را متصل می کنند
  •  اختلال در انتقال دهنده های عصبی (دوپامین، سروتونین و نوراپی نفرین) و مسئول ارتباط بین سلول های عصبی
درمان اختلال سندروم تورت

تشخیص سندروم تورت:

پزشک متخصص مغز و اعصاب در ابتدا پس از تایید اینکه بیمار تا به حال هر دو نوع تیک حرکتی و صوتی را برای حداقل ۱ سال داشته است سندروم تورت را تشخیص می دهد.

برای بیمار، تشخیص قطعی سندروم تورت فقط زمانی است که علائم در برخی موارد وجود داشته باشد. البته وجود سایر شرایط عصبی نیز می تواند به پزشک معالج در تشخیص این بیماری کمک کند.

در تشخیص این بیماری هیچ آزمایش خون یا آزمایشات تصویر برداری مورد نیاز نیست. در موارد نادر که سندروم تورت با اختلالات دیگری همراه می باشد مطالعات خاصی انجام می گیرد که این مطالعات عبارتند از :

  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)
  • توموگرافی کامپیوتری (CT)
  • مطالعات الکتروآنسفالوگرام یا همان نوار مغز (EEG)
  • برخی آزمایش های خون.

از آزمایش های فوق معمولا برای رد کردن اختلالات دیگر که ممکن است با سندروم تورت همراه شوند، نیز استفاده می شود.

درمان سندروم تورت :

از آنجایی که علائم تیک اغلب باعث اختلال نمی‌شوند و خطرناک نیستند، اکثر افراد مبتلا به سندروم تورت ضروری نیست که دارو مصرف کنند. با این حال، دارو‌های مؤثری نیز برای کسانی که علائم بیماری، عملکرد روزانه آن‌ها را مختل می‌کند در دسترس می باشد.

درمان این اختلال به دو دسته درمان دارویی و غیر دارویی تقسیم می شود :

درمان دارویی:

یکسری دارو وجود دارد که با مصرف آنها می‌توان تیک‌ها را کنترل و یا کاهش داد. این داروها عبارتند از:

  • داروی‌های کنترل‌ یا مسدودکننده دوپامین : فلوفنازین، هالوپریدول (هالدل)، ریزپریدون (ریزپردال) و پیموزاید (اوراپ) در کنترل تیک‌ها مؤثر هستند. از عوارض جانبی این داروها می‌توان به اضافه‌وزن و حرکات تکراری غیرارادی اشاره کرد. البته برای کنترل تیک‌های عصبی، تترابنازین (زنازین) توصیه و تجویز می‌شود. اما مصرف این دارو هم می‌تواند موجب افسردگی شدید در فرد شود.

بنابراین توجه داشته باشید که به صورت خودسرانه و بدون تجویز پزشک، این دارو ها را مصرف نکنید.

  • تزریق سم بوتولینوم یا بوتاکس : تزریق این دارو به ماهیچه آسیب‌دیده ممکن است تیک‌های ساده یا صوتی را تا حدود بسیار زیادی بهبود بخشد.
  • داروهای مخصوص اختلال کم‌توجهی ـ بیش‌فعالی:  محرک‌هایی مانند متیل‌فنیدات و داروهایی که حاوی دکستروآمفتامین هستند می‌توانند توجه و تمرکز را افزایش دهند اما در برخی مواقع، این داروها ممکن است اثر معکوس داشته باشند و تیک‌های عصبی فرد مبتلا را افزایش دهند.
  • مهارکننده‌های آدرنرژیک مرکزی: داروهایی مانند کلونیدین و گوانفاسین که معمولا برای درمان فشار خون بالا در افراد تجویز می‌شوند، ممکن است بتوانند علائم رفتاری‌ای مانند اختلال کنترل تکانه و حملات خشم را مهار کنند..
  • دارو های ضد افسردگی: فلوکسیتین می‌تواند علائم اندوه، اضطراب و اختلال وسواسی اجباری را بهبود بخشد.
  • داروهای ضد صرع: بررسی‌های اخیر نشان داده که علائم برخی از افراد مبتلا به سندروم تورت با مصرف داروی توپیرامات، که برای درمان بیماری صرع است ، کمتر می‌شود.

درمان غیر دارویی:

  • رفتار درمانی: برخی متد های رفتار درمانی  برای برطرف کردن تیک‌ها ممکن است به فرد مبتلا کمک کند. از این موارد می‌توان به آموزش ترک عادت، کنترل تیک‌ها، شناسایی علائم هشدار پیش از شروع تیک‌های عصبی، یادگیری حرکات ارادی که ناهماهنگ با تیک عصبی موجود باشد.
  • روان‌درمانی:  علاوه‌بر آموزش غلبه کردن بر سندروم تورت، به برطرف کردن عوارض پیچیده تیک‌های عصبی مانند ADHD، وسواس، افسردگی یا اضطراب کمک می‌کند.

تحریک عمقی مغز(DBS):

در تیک‌های شدید که سایر روش‌های درمانی جواب‌گو نیست، از این روش استفاده می‌شود. در این روش، ابزاری پزشکی که با باتری کار می‌کند درون مغز بیمار گذاشته می‌شود تا نقاطی از مغز را که حرکات را کنترل می‌کنند، تحریک کند. این درمان هنوز مراحل اولیه خود را می‌گذراند و برای اطمینان از ایمن و مؤثربودن آن به بررسی‌های بیشتر نیاز است.

اگرچه نمی‌توان سندروم تورت را درمان کرد، اما می‌توان با روش‌های شناخته‌شده فعلی این بیماری را کنترل کرد.

برچسب ها:

آخرین دیدگاه‌ها

پرسش و پاسخ تکمیلی

سوالات شما در اسرع وقت پاسخ داده شده و از طریق ایمیل اطلاع رسانی خواهد شد

۰ دیدگاه
یک دیدگاه بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 × 4 =

Call Now Button